ชีวิต

ไปงานเลี้ยงรุ่น ไม่ควรถื อ ย ศ ถื อ ศั ก ดิ์ มากเกินไป

กับคำว่า “เพื่อน” มันห่างกันเมื่อวันเวลา ผ่ า น ไปจริงหรือ

นายเทาชื่อจริง “บรรเทา” เรียนจบนิติศาสตร์จากมหา วิ ท ย า ลั ย ชื่อดัง

ปัจจุบัน นายเทาประกอบอาชีพ นักเขียน ทนายความตาม

ชนบทธรรมดาคนหนึ่งในต่างจังหวัด

นาน จะมีโอกาสเข้ากรุงเทพครั้งหนึ่ง หลังจากเรียนจบมาหลายสิบปี

ก็ไม่ได้พบเพื่อน รุ่นเดียวกันอีก

มีอยู่วันหนึ่งเพื่อนบ้านบอกจะมีเจ้าหน้าที่จากอำเภอระดับสูง

ออกมาบริการ นายบรรเทาจึงไปร่วมประชุมที่ศาลากลางบ้าน

โดยมีนายอำเภอเดินทางมาเป็นประธาน ขณะที่พูด

นายอำเภอก็เมียงมองมาที่นายบรรเทาบ่อย

ครั้นจนกระทั่งเสร็จจากการให้บริการ นายอำเภอจึงให้คนมาตามนายบรรเทาไปพบ

นายอำเภอถามว่า “คุณชื่อบรรเทา จอดนอก ใช่มั๊ย”

“นายเทาบอกว่าใช่ครับ” ท่านรู้จักชื่อผมได้ยังงัย

นายอำเภอได้ยินดังนั้น จึงพูดด้วย เ สี ย ง อันดังว่า

“เทา…เ อ็ ง จำเราไม่ได้รึ เราไอ้คง ที่ลอกการบ้านเ อ็ ง บ่อย

สมัยเรียนมหา วิ ทย า ลั ยไง”

บรรเทาบอกว่า ผมก็รู้สึกคุ้น กับชื่อท่าน ก็พึ่งนึกได้

ตอนที่ท่านบอกลอกการบ้านนี่หละครับ

นายอำเภอบอก ตอน เ อ็ ง อยู่กับเรา ก็พูดธรรมดาเถอะว่ะ เรากับเอ็งเป็นเพื่อนกัน

หลังจากนั้นหนึ่งเดือน นายอำเภอก็มาชวนเทาไปงานเลี้ยงรุ่น

ที่มหา วิ ท ย า ลั ย นายบรรเทาก็ไปร่วม ซึ่งก็ได้เจอเพื่อเก่า มากมาย

คุยกัน ส า ร ทุ ก ข์สุขดิบต่าง นานา ซึ่งเพื่อน ส่วนใหญ่ก็มียศตำแหน่งสูง ทั้งนั้น

มีไม่กี่คนที่ทำอาชีพส่วนตัว ซึ่งก็ไม่ได้รับความสนใจมากมาย

นอกจากคนที่เป็นผู้ว่า นาย พ ล ตำ ร ว จ และ ท ห า ร นายอำเภอ

นักการเมือง หรือข้าราชการอื่น

บรรเทาและเพื่อน สามสี่คน ก็คุยกันอีกกลุ่มหนึ่ง ต่างก็มีความสุขกันดี

จนงานเลิกต่างคนต่างเดินทางกลับบ้านด้วยความสุข

หลายเดือน ผ่ า น ไป จนกระทั่งครบปีหนึ่ง นายอำเภอก็ย้ า ยไปที่อำเภออื่น

แต่ก็ไม่ลืมที่จะนัดหมายนายเทาให้เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก

งานเลี้ยงรุ่นปีนี้ บรรเทาก็มาถึงสถานที่จัดงาน “เทา” เดินเข้าไปในงาน

ได้ยินโฆษกประกาศต้อนรับ “ท่าน ผวจ. ท่านนายพล นายอำเภอ

และข้าราชชั้นผู้ใหญ่ ต่างประกาศแสดงตนแบบออกหน้า ออกตา บรรเทายืนงง

สงสัยว่ามาถูกงานมั๊ยนี่ เนื่องจากว่าไม่ได้ยิน เ สี ย ง ประกาศเหมือนงานเลี้ยงรุ่นเลย

บรรเทาได้แต่ครุ่นคิดว่าตัวเองมางานเลี้ยงรุ่นหรือ

มางานเลี้ยงฉลองตำแหน่งกันแน่ ครุ่นคิ ด อ ยู่ในใจ

นายบรรเทาจึงเดินกลับออกมาจากงานเลี้ยง แล้วขึ้นรถกลับบ้าน

เพราะไม่มีงานเลี้ยงรุ่น แต่มีงานเลี้ยงเจ้านายต่าง เท่านั้น บรรเทาบอก

เราไม่มีตำแหน่ง เลยไม่มีที่ว่างของคำว่า “เพื่อน” มันหายไปตามกาลเวลา

อ ย า ก บอกว่าที่ข้าน้อยจะไปร่วมเลี้ยงรุ่นในโอกาสต่อไป

เป็นงานเลี้ยงรุ่นของเพื่อนจริง ไม่ใช่งานเลี้ยงตำแหน่ง ของท่านทั้งหลาย

ดังเ รื่ อ งราวของ “บรรเทา” ที่ เ ล่ า ให้ทุ ก ท่านได้ฟังแล้ว เพราะนั่นคือ

เ รื่ อ งจริงที่เกิດขึ้น “แต่งานเลี้ยงพวกเรา” ขอให้มีเพียงเพื่อน

เนื่องจากเริ่มเห็นอาการแล้วนะครับ เช่น เรียกกันว่าท่านฯ ท่าน ดร ท่าน สส ท่าน ผอ

คิดถึงหัวอกคนที่ไม่มีตำแหน่งทางสังคม ทางราชการบ้างครับ

ฉะนั้นงานเลี้ยงรุ่น ควรถอดหัวโขนออกให้หมด

แล้วงานเลี้ยงรุ่นของท่าน จะมีคนมาเพิ่มอีกทุ ก ปี

ขอบคุณแหล่งที่มา สุขกาย สบายใจ

อ่านเพิ่มเติม

Related Articles